เมื่อวันก่อนผมไปกินเหล้ากับเพื่อนๆมา

 

คนโสดอยากมี คนไม่โสดอยากไม่มี

 

แล้วมันยังไงกันหละ

 

โลกหรือคนกันแน่ที่แปลก

 

ทุกคนต่างโหยหาความรัก

 

ความรู้สึกเหล่านั้นคืออะไรผมแทบลืมไปหมดแล้ว

 

จำได้แค่ความรู้สึกสุดท้าย

 

เพลงที่ผมเคยฟังมาทุกเพลงไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้บอกไว้

 

เจอแบบนี้แล้วผมต้องรู้สึกยังไง

 

หรือผมต้องสร้างความรู้สึกขึ้นมาเอง

..............................

 

ชีวิตบางคนเดินวกกลับไปกลับมา

 

แต่ในที่สุดเค้าก็ยิ้มได้

 

ผมเป็นคนนึงที่เชื่อว่าเรื่องที่ผ่านไปแล้วไม่อาจย้อมกลับมา

 

ยังคงต้องเดินอยู่แบบนี้

 

แล้วอันไหนคือแบบฉบับที่แท้จริงของมันแน่

 

บางทีมันควรจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก

 

ทั้งหมดนี้ไม่ได้เสียใจที่ใครบางคนเดินจากไป

 

แต่มันคือความสงสัยของคนๆนึง

ในชีวิตของทุกคนย่อมมีการเปลี่ยนแปลง

 

บ้างก็ดีขึ้นบ้างก็แย่ลง

 

ทุกๆพยายามสุดความสมารถที่จะเปลี่ยนตัวเองในสิ่งที่ตัว้องคิดว่ามันถูกต้อง

 

แต่การเปลี่ยนแปลงย่อมมีขีดจำกัด

 

ขีดจำกัดของความพอดี

 

คนๆนึงพยายามเปลี่ยนแปลงอย่างมากเพื่อให้คนมาสนใจ

 

แต่ผลมันกลับออกมาในทิศตรงข้าม

 

ประเด็นคือเพราะอะไร

 

ทั้งที่อยากให้ทุกคนสนใจในสิ่งที่คิดว่าคนอื่นชอบ

 

ในสิ่งที่คิดว่าคนเหล่านั้นมองมันว่าดี

 

ผมลองมันนั่งคิดพร้อมกับอารมณ์ที่ค่อนข้างฉุนเฉียวทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

 

อาจเป็นเพราะ...

 

การเปลี่ยนแปลงนั่นมันตรงแตกต่างจากรากฐานเดิมมากเกินไป

 

จนคนที่อยู่รอบข้างเปลี่ยนแปลงความคิดตัวเองไปอีกแง่

 

หรือ

 

ในสิ่งที่คนเหล่านั้นคิดว่าคนอื่นชอบ ไม่เคยถามว่ามันเหมาะกับตัวบุคคลรึเเปล่า

 

หรือ

 

ในสิ่งที่คนเหล่านั้นคิดว่าคนอื่นชอบ ไม่เคยถามว่าชอบเพราะอะไร

 

หรือ

 

สิ่งที่มีอยู่มันไม่ได้ช่วยสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงนั่น

 

....................

 

ผมก็คิดได้แค่นี้

ผ่านมาหลายเดือน ผมแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง 

อยากเดินทางลัดก็ต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น

 

ผมไม่ได้จับกล้องตัวเดิมนานมาก

ดูเหมือนมันจะถูกตั้งที่ไว้อยากไร้ค่า

 

แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือกีตาร์ทั้งสองตัวถูกปล่อยทิ้งไว้อย่างน่าตกใจ

หยิบขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับการไม่ตอบสนองของนิ้วทั้งห้ากับความคิด

 

มีบางอย่างที่ผมทำไปด้วยควรเห็นแก่ตัวล้วนๆ

แต่วันนี้ผมคิดว่าผมทำในสิ่งที่ถูกแล้วหละถึงจะทำให้ใครบางคนผิดหวัง